Эрнст Юнгер
 

Назіраючы за спрэчкамі паміж традыцыяналістамі (імперыялістамі, манархістамі) і нацыяналістамі, прыходжу да высновы што гэты водападзел трэба пераадольваць ды імкнуцца да сінтэзу. Схаластычныя дэбаты і варажнеча ні да чаго добрага не прывядуць, таму рана ці позна прыйдзе ўсведамленне таго, што варта выступіць адзіным фронтам. Дый вораг таксама адзіны - мандыялізм, інтэрнацыяналізм, ліберальны нацыяналізм. 

Сярэднявечны лад не аднавіць, гэтаксама як не вернеш дамадэрную традыцыйную супольнасць. Якая ніякая, хай кволая, але беларуская нацыя існуе і з гэтым трэба лічыцца, як і з тым, што класічны нацыяналізм перажывае відавочны крызіс. Ці ёсць тыя кропкі скрыжавання, агульныя падставы, якія моглі б аб'яднаць артадаксальны традыцыяналізм і нацыяналізм. Яны ёсць.

1. Кроў. Гэта не памеры чэрапу, набор генаў ды інш. Гэта не біялагічная, але сімвалічная субстанцыя. Міф пра супольнае паходжанне: ці тое ад князя Бая, ці тое ад крывічоў, літвы, дрыгавічоў, ятвягаў. Гэты міф у спалучэнні з тутэйшасцю, усведамленнем святасці нашай зямлі як своеасаблівая ініцыяцыя дазваляе адчуць голас крыві не толькі 100 % этнічным беларусам, ён выклікае да жыцця пэўны тып душэўнай пароды. Дарэчы, менавіта таму Пушкін - расійскі геній, а Міцкевіч - геній тутэйшы.

2. Традыцыя. Гэта не толькі скарбонка сакральнага, якое праявілася ў нашым Краі ў спрадвечным язычніцтве або ў форме хрысціянскіх канфесій, але і гісторыя, мова, ўсё тое, што звязвае духоўнымі повязямі тутэйшых людзей з нашай зямлёй і зноў жа мае сімвалічнае, міфалагічнае, рэлігійнае вымярэнне.

3. Дзяржава. Па вялікім рахунку, сёння ўжо становіцца не істотным, ці змагаемся мы за спадчынную манархію, ці за аўтарытарную нацыянальную дзяржаву. Можна і трэба марыць пра ўваладаранне Габсбургаў на вялікалітоўскім пасадзе, можна спадзявацца, што беларуская нацыянальная дзяржава зможа існаваць у аўтаркіі. Ключавым тут ёсць праблема прынцыпу арганізацыі ўлады і ўсталяванне герархіі. Патрэба ў харызматычным лідэры будзе заўжды, незалежна ад таго, ці будзе ён дынастам ці выхадцам з народу. Гэтаксама будзе заўжды патрэбнай эліта, здатная мабілізоўваць масы люду дзеля палітычнага змагання, то бок дзеля таго, каб народ ператвараўся ў нацыю. Фармаванне ўплывовай эліты і ёсць самай актуальнай  задачай меркаванага адзінага фронту. Далей пытанне дзяржаўнасці будзе ўжо вырашацца на іншым узроўні, бо ўжо цяпер сапраўднымі суб'ектамі вялікай палітыкі ёсць толькі вялікія абшары.
 
PS Усім, каму гэта цікава, буду ўдзячны за піяр допісу.