![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=91.7){kind=small}
a_sinkiewicz at Гламурны нумарЗапіс для блога на kanservatyzm.by:
Чалавеку ўласцівае імкненне неяк вылучыцца і ўзнесціся над астатнімі. Прага да іерархічнага руху ўгару вядомая нават сярод жывёлаў: ваўчаняты нараджаюцца з роўнымі магчымасцямі, але дасягаюць розных прыступак у зграі. Гэты сацыяльны рухавік Ніцшэ назваў “воля да ўлады”. Яна можа выяўляцца вельмі па-рознаму.
Часцяком людзі адчуваюць непарыўную сувязь пакаленняў і ім нецікава вылучацца толькі перад сваймі сучаснікамі, – іх цікавіць маштаб цэлага роду, каб здабыць гонар перад продкамі і нашчадкамі. Такі гарызонт мыслення з’яўляецца сур’ёзным стымулам для раскрыцця свойго патэнцыялу. Тады чыноўнік энергічна ўзвышае свой край, інжынер вынаходзіць карысныя машыны, будаўнік, селянін, рабочы, пісьменнік – кожны імкнецца рабіць велічныя рэчы, што перажывуць стваральніка і ўвядуць яго ў гістарычны пантэон.
А ў хрысціянстве іерархічны рух ўгару наоўгул сягае ў вечнасць, дзе кожны ўрэшце атрымлівае належнае месца паводле ўласных высілкаў: “так будуць апошнія першымі, і першыя апошнімі; бо шмат пакліканых, ды мала выбраных” (Мф.20:16) Разуменне бясконцасці часу вымагае ад чалавека адпаведнага маштабу ўчынкаў, каб не сорамна было з імі ўвайсці ў гэтую вечнасць.
Але для большасці людзей “воля да ўлады” выраджаецца ў найгоршае марнаслаўства, у пошук імгненных знешніх адметнасцяў перад сучаснікамі: экстравагантны “прыкід”, модны “гаджэт”, “крутыя нумары” на машыне і г.д. Гэткі гламур звычайны для зялёнай моладзі, а сталых людзей ён прыпадабняе да дзікуноў, што мераюцца велічынёй косткі ў носе.
( Чытаць далей )
Чалавеку ўласцівае імкненне неяк вылучыцца і ўзнесціся над астатнімі. Прага да іерархічнага руху ўгару вядомая нават сярод жывёлаў: ваўчаняты нараджаюцца з роўнымі магчымасцямі, але дасягаюць розных прыступак у зграі. Гэты сацыяльны рухавік Ніцшэ назваў “воля да ўлады”. Яна можа выяўляцца вельмі па-рознаму.
Часцяком людзі адчуваюць непарыўную сувязь пакаленняў і ім нецікава вылучацца толькі перад сваймі сучаснікамі, – іх цікавіць маштаб цэлага роду, каб здабыць гонар перад продкамі і нашчадкамі. Такі гарызонт мыслення з’яўляецца сур’ёзным стымулам для раскрыцця свойго патэнцыялу. Тады чыноўнік энергічна ўзвышае свой край, інжынер вынаходзіць карысныя машыны, будаўнік, селянін, рабочы, пісьменнік – кожны імкнецца рабіць велічныя рэчы, што перажывуць стваральніка і ўвядуць яго ў гістарычны пантэон.
А ў хрысціянстве іерархічны рух ўгару наоўгул сягае ў вечнасць, дзе кожны ўрэшце атрымлівае належнае месца паводле ўласных высілкаў: “так будуць апошнія першымі, і першыя апошнімі; бо шмат пакліканых, ды мала выбраных” (Мф.20:16) Разуменне бясконцасці часу вымагае ад чалавека адпаведнага маштабу ўчынкаў, каб не сорамна было з імі ўвайсці ў гэтую вечнасць.
Але для большасці людзей “воля да ўлады” выраджаецца ў найгоршае марнаслаўства, у пошук імгненных знешніх адметнасцяў перад сучаснікамі: экстравагантны “прыкід”, модны “гаджэт”, “крутыя нумары” на машыне і г.д. Гэткі гламур звычайны для зялёнай моладзі, а сталых людзей ён прыпадабняе да дзікуноў, што мераюцца велічынёй косткі ў носе.
( Чытаць далей )
Як тут падказалі, палкоўнік Барадач падобны на аднаго капітана :)
Мяне тут надоечы прызналі "лукашыстам" :). Падзел на ты "за" Лукашэнку альбо "супраць" даўно ўжо лічу нерэлевантным, але я не пра гэта. Хацеў сказаць колькі словаў пра сваё разуменне постаці валадара. Успрымаю яго (не канкрэтную асобу, а менавіта як постаць, гештальт) не як палітыка, а хутчэй праз прызму архаічных уяўленняў. На ім ляжыць адказнасць касмічнага маштабу, бо кіруе ён дзяржавай ды нацыяй, якія ўжо ў гэтым света нешта значаць ды могуць істотна на яго ўплываць. Таму звычайныя чалавечыя ацэны яго збольшага нікчэмныя. Валадар адказны перад багамі, перад сусветным парадкам.
Асноўная функцыя валадара - дбаць пра магуту і дабрабыт кіраванай ім супольнасці, яе узрастанне, павялічэнне, набрынанне сілай, жыццёвай энэргіяй. Тыя, хто з гэтым добра даюць рады потым абвяшчаюцца святымі. Тых, хто не дае рады, - зрынаюць, забіваюць ды праклінаюць. Лёс валадара незайздросны: сёння ты на самым версе, а заўтра цябе вядуць на эшафот.
Таму я не "за", і не "супраць" АГЛ. Я за постаць валадара і тое, каб ён спраўна выконваў свае абавязкі. Калі выконвае - выдатна, калі не - фартуна адвернецца ад яго.
І яшчэ - дабрабыт і магута не дасягаюцца без ахвяраў.
Напэўна, сёння, каб цябе апазналі ў якасці сапраўднага еўрапейца, трэба быць гамасекам або цярпліва да іх ставіцца.
Пытанне толькі ў тым, а ці трэба агулам, каб цябе апазнавалі ў якасці еўрапейца, мо тады ўжо лепей быць барбарам?
Беларусы ў адным кластэры з эстонцамі, затым ідуць фіны і шведы.
Карта адюсль: А. Ф. Назарова. ПРОБЛЕМА РОДСТВА ФИННО-УГОРСКИХ, СЛАВЯНСКИХ И ГЕРМАНСКИХ ПОПУЛЯЦИЙ ПО ДАННЫМ АНТРОПОГЕНЕТИКИ // Доклады Академии Наук - том 426, № 4, Июнь 2009, С. 563-567
Склонный к вербально-логически согласованной, алгоритмизируемой деятельности, кроманьонец создал первые поселения и начал осваивать пространства социального взаимодействия, множившиеся и усложняющиеся по ходу дела – отчуждаясь постепенно от географического ландшафта и от природы в целом. Иррациональный индивидуалист неандерталец оставался плоть от плоти этого ландшафта, его подвижной, но органичной частью. И прорастал при этом в пространства мистериальных сил.
Два конкурирующих вида имели каждый свои, весьма различные преимущества и слабости. Преимущество кроманьонца, как коллективиста – удивляться нечему – оказалось решающим... Однако незадолго до полного и окончательного решения неандертальского вопроса виды успели гибридизироваться. И сквозь глобальную историческую канву, как потайные чернила, по-прежнему проступали мистические способности отдельных людей, – предоставляя им жизненные преимущества в социуме (но с ними заодно и повышенную опасность для жизни), а при благоприятных условиях институциализируясь, обрастая мистериальными практиками и ритуалами. Так, в форме уже внутривидовой конкуренции, продолжается по сей день эта грандиозная драматургия, великая вечная война (вот она, искомая линия внутреннего фронта!) Логики и Интуиции, Науки и Магии, Речи и Молчания, Коллективизма и Индивидуализма.
И если на бинарном поле Коллективизм/Индивидуализм в конце концов с разгромным счётом побеждает Коллективизм, то с раскладами в некоторых других оппозициях не всё так однозначно.
У якасці міфалагічнага працягу гэтых развагаў можна згадаць і блізнячы міф ды пару Святар/Цар.
Можна да бясконцасці падлічваць колькасць ахвяраў за ўсе войны, якія мы перажылі ды пасыпаць галаву попелам. Можна пужаць дзяцей Іванам Жахлівым і "элегантна" забывацца на Варфаламееўскую ноч, сялянския войны ды Кромвеля. Толькі праўда ў тым, што і нашыя продкі былі гэткімі ж. Наўрадці Альгерд і Вітаўт, хадзіўшы паходамі на ўсход, раздавалі тамтэйшаму насельніцтву кветкі. Яны таксама былі жорсткімі і бязлітаснымі, калі трэба. Нездарма, Міхалон Літвін узгадваючы валадарную постаць Вітаўта, кажа пра тое, што сучасныя яму маскавіты пераймалі менавіта яго палітыку.
Агулам, трэба глядзець з іншай перспектывы. ВКЛ акурат і было той алхімічнай лабараторыяй, дзе з элементаў розных ідэй узніклі і трансляваліся канцэпты, якія потым былі развітыя і ўвасобленыя на ўсходзе. Translatio imperii, пераемнасць ад Рыму, пераемнасць ад Кіева і апрычоная праваслаўная мітраполія, нават "еўразійства" як пэўны парадак, які ўлучаў істотны цюркскі складнік (татары, караімы) - усё гэта ўпершыню з'явілася ў Літве ды ў тых ці іншых формах траслявалася ў Масковію.
Чаму там гэта развілася, набыло гэткія (часам пачварныя) формы, а ў нас не? Па-першае, самі вінаватыя, бо не хапіла ў пэўны момант волі, імкнення, мэтаскіраванасці. Магчыма і пыха была залішняй. Па-другое, маскавіты падбіралі і дагэтуль падбіраюць ўсё, што кепска ляжыць. Мы не давялі да лагічнай завершанасці пэўныя рэчы, давялі яны. Зрэшты, гэта нармальная практыка. Франкі таксама падабралі ідэю Рыма з руінаў, а потым з гэтага паўстала сучасная Еўропа. Так што не ненавідзіць трэба, а вучыцца. Might is Right.
А што сёння? Сёння на чале гаспадарства мы маем палітыка, якога нярэдка параўноўваюць з Вітаўтам. Па той бок дабра і зла, зазначу, што ў яго сапраўды прыроджаны палітычны інстынкт дый вірыльная воля ў наяўнасці. Месіянскія ідэі яму таксама не чужыя. Але бракуе суладнай прапорцыі якасцяў ільва ды ліса, як сказаў бы Макіявелі. Хай змагары вольна ходзяць са сцягамі, навошта гнабіць і ганіць мову? Калі правільна да гэтага паставіцца, яно яшчэ адным апірышчам стане. Ну а наш імперытыў гэткі - вырвацца з тутэйшай "сансары": валадар-анархія (аўтакратыя-дэмакратыя), даціснуць да канца, забяспечыць пераемнасць, мацаваць дзяржаўнасць якой бы яна ні была сёння з разлікам на заўтра ды мець высокія мэты.
Наяўныя ў беларускім грамадстве погляды на тое, якой мае быць будучыня Беларусі, знаходзяцца ў жорсткім процістаянні. За самасвядомасць беларусаў ідзе змаганне, і гэтаму працэсу спадарожнічае канфлікт ідэй ды ўяўленняў, які пераходзіць у сацыяльныя разломы, бо канкуруючыя ідэалагемы непазбежна выносяцца ў палітычную плашчыню і выкарыстоўваюцца ў якасці прыладаў палітычнага змагання.
( далей )Гэтак і з ідэямі. Назад ісці нельга, трэба ісці наперад, не зважаючы на ўсё, што чапляецца ды замінае.
У такім выпадку Афрыка, мабыць, пачынаецца на захад ад Рэйну, асабліва калі ўлічыць вельмі прыкметныя арабска-берберскія ўплывы ў Партугаліі, Гішпаніі і нават Францыі.
Вводная: анализ текущей ситуацией в Беларуси и вокруг неё ясно указывает на наличие прямых или косвенных угроз как для устойчивости государства, так и для непосредственной безопасности граждан. Несложно идентифицировать прямые риски для выживания человека, семьи, группы, исходящие из социально-политической и техногенной ситуации. Есть также большие сомнения в способности государства эффективно управлять всем спектром вероятных проблем, в эффективности технической и организационной инфраструктуры страны перед лицом вероятных опасностей. Предпринимаемые властью действия для подготовки населения к чрезвычайным ситуациям следует признать недостаточными.
Реакция проекта «Цитадель» на данную ситуация состоит в организации мобилизационной работы на гражданском уровне для повышения устойчивости группового выживания в среде современного белорусского города и ближайшей местности.
Першы семінар - Безопасность на воде.
Баўман - адзін з прыкладаў пазітыўнай асіміляцыі гэбрайскага элементу ў Еўропе. У ягоным канкрэтным выпадку Рым перамагае Ерушалайм.
Мне кажется, что у центральноевропейских государств своя миссия. Литва, Латвия, Беларусь, Украина, Словакия, Чехия должны объединять традиционные Запад и Восток. В этом состоит их новое историческое призвание и особая роль.
--------
Геополитическая миссия Беларуси представляется нам в формировании и развитии на основе нашей традиции и исторического опыта интегральной позиции, синтезирующей, преобразующей, а не противопоставляющей цивилизационные элементы Запада и Востока, которая позволила бы нашей стране стать одной из точек сборки и опор северного континентального пространства.
